Akcent padający na Prawdę, na autentyczność postawy Człowieka spełniającego swą godność i powołanie, ujawniający się w Nowym Przymierzu i w Samej Osobie Jezusa Chrystusa, jest szczególnie czytelny w roli Słowa, przypisanej mu w Chrześcijaństwie. Juz sama skala znaczeń Słowa - od Słowa Wcielonego, po słowa ostatecznej obietnicy Królestwa Bożego - dają obraz miary wartości zawartej w paradygmacie narzędzia komunikacji między Bogiem a człowiekiem. W praktyce chrześcijanina uwidacznia sie dodatkowy aspekt Słowa - jest to miara autentyczności deklarowanych postaw. Tylko słowa zawierające autentyczne odwzorowanie przeżyć, pragnień, dążeń, są warte uwagi, zatrzymania się nad nimi. Wszelki fałsz, manipulacja, kłamstwo, choćby nie wiadomo jak retorycznie rozbudowane i upiększone nie trwają w świadomości autentycznego człowieczeństwa nawet kilku sekund. Z premedytacją wypowiadane słowa zaprzeczające Prawdzie oskarżają na wieki, bez względu na doraźny skutek, który chwilowo może nawet zwalniać z odpowiedzialności za popełnione czyny w wymiarze społecznym. W tym wymiarze Słowo jest jednoznacznym nośnikiem Prawdy i choć pozornie wydaje się bardzo słabe w perspektywie eschatologicznej dowodzi swego wiecznego rodowodu. Ostatecznie Słowo pada jako ocena Człowieka i tylko horyzont Prawdy może zweryfikować jego trafność, a więc wieczną wagę lub błahość wobec ziastniałych faktów. Największa obelga nie dotyka w kłamstwie, największa afirmacja nie przekonuje wobec zaistniałej hańby. Wyznawca Chrystusa to miłośnik Słowa - zarania wszelkiego Dobra. To obrońca Słowa w sytuacji, kiedy jest nadużywane, kiedy jest wyszadzane i obrażane w wulgaryzmach, cynizmie, w egoistycznym kłamstwie. Ta obrona nie jest obroną siebie, Słowo jak w spomniano nie ma mocy sprawczej, ale jest to obrona formuły, która tylko w stanie czystym może stać się ostatecznie komunikatywna.