Ludzie nie chca widziec cierpienia, boją sie go, a jeszcze bardziej moze, gdy cierpienie dotyka ich bliskich i czesto sa wobec niego bezradni. Bo ludzie potrafia bardzo--ale po ludzku--kochac, bez mocy uczynienia cudu, by wszystkim było dobrze na boskim swiecie. Jednak cierpienie jest podstawą rzeczywistosci, im więcej mamy lat, tym lepiej o tym wiemy. Jezus jest Bogiem, który cierpi jak człowiek i umiera i zmartwychwstaje. Myslę, ze ta NAUKA, która było zycie Jezusa,choc wydaje sie tak oczywista,jest zarazem bardzo trudna dla ludzi upadających pod ciężarem cierpienia. Patrzec na Niego--ze pozwolę sie odniesc do Panskiego wiersza--to nie jest łatwe. Pamietam dziecko, moze piecioletnie, z obcej kultury, nigdy nie słyszało o Jezusie, kiedy oglądało w modlitewniku swojej babci katoliczki obrazki,kolejne stacje z męki, płakało. Jednak negowac cierpienie to po prostu ignorancja. Z cierpieniem trzeba bardzo ostroznie, jak z dzieckiem...A jak trudno mowi sie dzieciom o cierpieniu...

To, o czym Pan pisze, zycie w relacji do wiecznosci, a więc zycie pozbawione cierpienia, bo tą wiecznoscia jest Nieskonczone Dobro (o ile dobrze zrozumiałam sens Panskiej mysli), to--wg.mnie-- jest mozliwe. Mamy poboznych mnichow, ksiezy, eremitow, swietych ludzi. Promienieja. Fizycznie widac po nich,ze zyja w łasce (tak to sie chyba w chrzescijanstwie nazywa?). Ale nawet oni, ci lepsi od "pospolitych grzeszników", podłych ludzi, jak Pan pisze, mnie osobiscie reka by zadrzała,przed rzuceniem w człowieka epitetem podłosci...nawet ci wybrancy cierpią,to co wszyscy: starosc,chorobe i smierc. Moze łatwiej znoszą, bo są przepełnieni łaską, jednak nawet oni zyja na "grzesznej" ziemi, wraz z innymi ludzmi,znoszą ten sam, ludzki los. O ile wiem, Chrystus nie obiecywał nieba na ziemi, sam umarł w cierpieniach i dopiero "jak sie wypełniło"--zmartwychwstał do zycia wiecznego. Tak to rozumiem.

Czlowieka ostatecznie nie da sie postrzegac w formie poszatkowanej, troche zyje na ziemi, troche cierpi, troche "goni za przyjemnoscia", troche mysli o Bogu, a troche swini, a i tak wie, ze sie usprawiedliwi, bo nikt nie osmieli sie nazwac tego, co robi, podloscia. Sens ludzkiego Zbawienia nie wykracza poza dosc prosta logike. Napisac, ze Bl. Matka Teresa z Kalkuty cierpiala choroby czy starosc jest po prostu niedorzecznoscia. Owszem, cierpiala obraz czlowieka zostawionego na pastwe losu, ale tylko dlatego, ze miala w duszy wizje Czlowieczenstwa kompletnego. Czlowiek spelnia sie tylko w takiej formule, kazda inna prowadzi do zwyrodnienia. Do postawienia sie w centrum i domagnia sie naleznosci. Wtedy zaczyna doskwierac uplyw czasu, oslabienie sil i zdrowia, ale to absolutnie nie ma nic wspolnego z prowieniencja danej Osoby: zakonnika, eremity, pustelnika, czy kogo tam Pani chce. Do Ojca Swietego tez nabiera Pani pretensji, kiedy jego zachowanie wykracza poza Pani sposob postrzegania rzeczywostosci. Ze ten sposob nie uwzglednia wszystkich okollicznosci z braku czasu, z braku checi, z pogardy, to dla Pani egocentrycznych pozycji, nie ma najmniejszego znaczenia.