Wielki Tydzień - siedem dni w wieczności ujawniających Prawdę o istnieniu, siedem punktów we wszechświecie, jak siedem kamieni milowych w drodze do samopoznania. Przed nim w czasie jest ludzka małość, jest gmatwanina celów obarczanych wciąż nowymi priorytetami, zawsze mniej lub bardziej doraźnymi. Bóg, dawca Życia i Prawa stoi gdzieś na Ołtarzu oczyszczeń i daje się przebłagać ofiarami o wymiarze materialnym. Jest w niedostępnym świecie magii i kultu, który jedynie może do Niego zbliżać. Jest zatem matryca doskonałości i Człowiek, który próbuje do niej się dopasować. Człowiek biorący historię bytu w swoje ręce zatraca wymiar ostateczny, ustala porządek doraźny uprawiedliwiając się ograniczonymi możliwościami własnej perspektywy. Nie dba o ludzi upadłych, swych dozgonnych współbraci, ale chce przypodobać się Bogu rytualnie się obmywając. Prosi Boga o wszelkie łaski, ale surowo karze ludzkie gesty miłosierdzia w czasie ustanowionych świąt. Ustanawia ścisłą hierarchię społeczną bez jakiegokolwiek związku z obrazem Boga w Człowieku. I oto w ciągu siedmiu dni w Świętym Mieście dokonuje się przełom. Otwiera się na ten czas bezpośredni ciąg Bosko-ludzkiej komunikacji. Powstaje ostateczne odniesienie w Duchu i Prawdzie. Absolutna doskonałość ukazuje Swoje Oblicze, oblicze Syna spełniającego w praktyce, która staje się zastępstwem ofiarnego Ołtarza, wszelkie do pomyślenia Prawo. Świętość nie okazuje się komfortem, a pytanie Piłata o prawdę, skierowane do Człowieka wydanego na śmierć objawia zapaść ludzkiej moralności. Punkt po punkcie obnarzona zostaje metoda zła: cynizm, zawiść, sprzedajność, zdrada, zatwardziałość, tchórzostwo. Trzydzieści srebrników po wsze czasy staje się symbolem ludzkiego upodlenia, sprowadzeniem wtymiaru swego życia do absolutnej doraźności. Wielki Tydzień nie jest bynajmniej apoteozą wielkości Boga, który objawia swą wyższość. Wielki Tydzień wiedzie Człowieka do autentycznej Wielkości. Nie ma tam miejsca na wahanie wobec wyboru między Dobrem i złem, wiarą i zaprzaństwem, Nadzieją a upadkiem ducha. Wszystko ostatecznie znajduje oparcie w dwóch prostopadle złączonych, drewnianych belkach za którymi jest już tylko cały sens bytu. Zawarty tak bardzo dosłownie między "Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według słowa Twego" a " Wykonało się. Oto syn Twój, oto Matka Twoja."